Sık Kullanılanlara Ekle | Ana Sayfam Yap

Bayramören meydanına serili halıda raks eden Rus dilberin kıvrak hareketleri gecenin loşluğunda hareler çiziyor, erkekli kadınlı herkes, işi gücü bırakmış sadece ona bakıyorlardı.

Haspa da bakılmayacak gibi değildi yani. Başının üstündeki ateş, izleyenlerin gönüllerini yakıyor, gönüllere düşen közü söndürmeye Melan Deresinin suyu yetmiyordu.

Çalgılardan çıkan nameler Gürgenli dağlarından geriye “ANNA ANNA” diye yankılanıyor, gündüz gökyüzünü süsleyen paraşütlerin güzelliğinde baygınlaşan yürekler, şimdi de Anna’nın kıvrak hareketlerinde kendinden geçiyordu.

Ne o anda, ne de ondan sonraki zamanlarda kimsenin aklına gelmedi Anna’nın aslında bir yüksek mimar olduğu. O’nun dans etmeyi kendisine hobi edinmiş bir paraşütçü olduğuna da, ikinci günkü uçuşunu görünceye kadar inanmadılar.

Geçen yıldan tanıyanlar, konuyu yakından bilenler aydınlatmaya başladılar Anna hayranlarını.

“Anna Rusya’nın Sibirya bölgesinde yaşayan bir yüksek mimar. Aynı zamanda  paraşütçü. Başkaları hobi olarak sanatın,  resim, müzik, heykel gibi dallarıyla uğraşırken, Anna’da dansı kendisine hobi edinmiş” dediler.

Aralarından biri, “Aslında bu yıl buraya gelmeyip, Yamaç Paraşütü Dünya Kupası yarışmalarından birine gidecekmiş Anna. Ama Tahsin bey davet edince, onu kıramayıp gelmiş” diye ekledi.

Yarışmaların ödül töreninde Anna’nın hanımlar arası yarışmalarda 2. olduğunu görenler yeniden şaşkınlık yaşıyorlardı.

Bayramören organizasyonunda tek hanım Anna değildi elbette. Dünya şampiyonu Petra’ da Bayramören’ deydi.

Yıllardır kırılamayan rekorunun ancak Bayramören’de kırılabileceğini biliyor, bunu kendisi yaparak “egale” etmek istiyordu.

Anna vardı, Petra vardı bir çok bayan paraşütçü vardı Bayramören ilçesinde. Ama kucağında çocuğuyla anneler, dizlerine oturttukları torunlarıyla nineler de oradaydılar.

Babaanneler, nineler oyuna kalkmış, günümüz gençlerinin müziğinde yıllar öncesinin oyunlarının güncel versiyonlarını sergiliyorlardı.

Bayramören’li bayanlardan biri organizatör Tahsin Bey’e teşekkür etmek için çok kıymetli etnografik bir tas hediye ediyor, bir diğeri paraşütçülere hediye etmek için bayanların yaptığı el işi ürünlerini veriyordu.

Hiç birinin gönlünden Anna’yı kıskanmak geçmediği gibi, bir başka bayan da, Tahsin beye yanaşıp, “İsterseniz Anna’yı korumak için bayanlardan oluşan bir ekip kurabiliriz” diyordu.

Haşlanmış mısır kokusunun yayıldığı meydanda, çoluk çocuk mutlu yüzlerle geziniyor, Anadolu insanının yüce hoşgörüsünü yedi düvelden gelmiş kızlı erkekli pilotlara gösteriyorlardı.

Gökyüzünde patlayan havai fişeklerin aydınlığında herkesin gözü ışıl ışıl parlıyor, organizatör Tahsin Tekin, mutluluğunu dışa vurmamaya özen gösterse de, içinden, “Önümüzdeki yıl dünya kupasını buraya getireceğim” diye geçirdiğini belli ediyordu.

Amirinden memuruna, köylüsünden kentlisine, yaşlısından gencine, kadınından erkeğine, misafirinden ev sahibine kadar herkes “Tahsin bey Dünya Kupasını buraya getirmeyi kafasına koymuşsa, 2011 yılında dünya kupası yarışmaları Bayramören’de yapılacaktır” diyorlardı.

Saatler ilerliyor, yorgun Barbaros bu geceki programın bittiğini söylüyordu sahnede,  ama ne oyunları bitiyordu insanların, ne organizasyondan aldıkları zevk.

Gün boyu paraşütlerin havadaki danslarını seyredenler, şimdi Anna’nın raksına eşlik ediyor, onunla aynı sahneyi paylaşmanın zevkini yaşıyorlardı.

Kim ne zaman boşalttı alanı, en son kimler gitti bilinemedi. Pideci Cemal, cami şadırvanında yüzünü yıkayıp, sabah çorbasını ocağa koymak için Mama dünyasına girerken, müezzin efendi sabah ezanını okumak için caminin kapısını açıyordu…

Anna uyumadı o gece. Ne kadar sağına soluna dönüp dursa da yatağında, izleyenlerin gönlünde bıraktığı ateş, dönüp dolaşıp onu da yakmaya başlamıştı.